چکیده :
این موضوع در اسلام به قدرى با اهمیت تلقى شده است که از آن بهعنوان محکمترین دستگیره ایمان یاد شده است. روزى رسول اکرم(ص)به یاران خود فرمود: «اى عرى الایمان اوثق؟ کدام یک ازدستگیرههاى ایمان محکمتر است؟ عرض کردند: خدا و رسولش بهترمىدانند.
بعضى از آنها گفتند نماز و بعضى زکات و بعضى روزه و بعضى حج وعمره و بعضى جهاد. حضرت فرمود: آنچه را که گفتید همه آنها مهمو داراى فضیلت است، ولى آنها محکمترین دستگیره ایمان نیستند،بلکه محکمترین دستگیره ایمان عبارت است از دوست داشتن براىخدا و دشمن داشتن براى خدا. دوستى با دوستان خدا و دشمنى بادشمنان خدا در قرآن مجید این نوع افراد به نام «حزبالله» معرفى شدهاند و در سوره مجادله مىخوانیم: (لا تجد قوما یومنون بالله و الیومالاخر یوادون من حاد الله و رسوله و لو کانوا آباءهم اوابناءهم او اخوانهم او عشیرتهم اولئک کتب فى قلوبهم الایمان وایدهم بروح منه و یدخلهم جنات تجرى من تحتها الانهار خالدینفیها رضى الله عنهم و رضوا عنه اولئک حزب الله الا ان حزب اللههم المفلحون) (2) . «هیچ قومى را که ایمان به خدا و روزرستاخیز دارند، نمىیابى که با دشمنان خدا و رسولش دوستى کندهرچند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندانشان باشند،آنان کسانى هستند که خدا ایمان را بر صفحه دلهایشان نوشته وبا روحى از ناحیه خودش، آنها را تقویت فرموده و آنها را درباغهایى از بهشت وارد مىکند که نهرها از زیر (درختانش) جارىاست. جاودانه در آن مىمانند، خدا از آنها خشنود است و آناننیز از خدا خشنودند، آنها «حزبالله»اند بدانید «حزبالله»پیروزان و رستگارانند». امام صادق(ع) مىفرماید:
من احب لله و ابغض لله و اعطى لله فهو ممن کمل ایمانه»
هر که براى خدا دوست دارد و براى خدا دشمن دارد و براى خداعطا کند، از کسانى است که ایمانش کامل است
رسول خدا(ص) فرمود:
«ود المومن للمومن فى الله من اعظم شعب الایمان الا ومن احب فى الله و ابغض فى الله و اعطى فى الله و منع فى اللهفهو من اصفیاء الله»
دوستى مومن با مومن براى خدا از بزرگترین شعبههاى ایمان استآگاه باشید هر که براى خدا دوست داشته باشد و براى خدا دشمنداشته باشد و در راه خدا عطا و منع کند، او از جمله برگزیدگانخداست
از امام صادق(ع) روایتشده است که فرمود:
ان المتحابین فى الله یوم القیامه على منابر من نور قد اضاءنور وجوههم و نور اجسادهم و نور منابرهم کل شى حتى یعرفوا بهفیقال هولاء المتحابین فى الله
کسانى که براى خدا با یکدیگر دوستى مىکنند، روز قیامتبرمنبرهاى نور مىباشند، نور چهره و نور بدن و نور منبرهایشانهمه چیز را روشن کند، تا آنجا که به آن معرفى شوند و گفته شوداینان کسانى هستند که یکدیگر را براى خدا دوست داشتند
امام سجاد(ع) مىفرماید:
چون خدا خلق اولین و آخرین را جمع نماید، منادى ندا کند کهکجایند کسانى که یکدیگر را از براى خدا دوست داشتند؟ گروهى ازمردم برخیزند به آنها گفته شود بدون حساب وارد بهشتشوید.
فرشتگان به آنها برخورند و گویند: به کجا مىروید؟ گویند: بهبهشت. گویند شما چه صنفى از مردم هستید؟ گویند: ما دوستىکنانبراى خدائیم، گویند اعمال شما چه بود؟ گویند: براى خدا دوستىمىکردیم و براى خدا دشمنى مىورزیدیم. گویند: چه خوبست پاداشاهل عمل را»
انسان هر که را دوستبدارد با آن محشور مىشود و چون محبتانسان را سرانجام با محبوب خود همشکل و همرنگ مىسازد و همچوندستگاه خودکارى، خود به خود اوصاف محبوب را به محب انتقالمىدهد لذا انسان مىتواند خصیتخود را با حب و بغضى که بهدیگران دارد، بیازماید هرگاه افراد پاک و صالح را دوستبداردخود مرد پاک و شایستهاى است و اگر افراد آلوده و ناپاک رادوستبدارد، پیداست که او نیز از سنخ همان است.
تعداد صفحات : 21
فرمت فایل : word ( قابل ویرایش ) میباشد.
توجه : این فایل با بهترین کیفیت قابل پرینت میباشد.
